ช้าไปนิด เพราะเลยวันที่ 9 มีนาคมมาละ
จริงๆมันก็เป็นแค่วันธรรมดาๆวันนึง และเราก็เกือบลืมวันนี้ไปแล้ว
พอคิดว่า เป็นวันที่ 9 มีนาคมแล้วก็นึกถึงอายะ และอาโซคุงจัง (คนหลังนี่คิดถึงมากเป็นพิเศษ ^^)
ช่วงตอนที่ดูซีรียส์ เพลงนี้ขึ้นมาทีไรก็ร้องห่มร้องไห้ จนแม่แซวว่า ร้องเยอะกว่านางเอกอีก
ขอบคุณ อายะซัง ที่ทำให้เรารู้ว่า "ชีวิตเราก็ไม่ได้แย่อะไรนักหนา"
ขอบคุณสำหรับประโยคนี้ ที่เราจะเตือนใจว่า ปัจจุบันสำคัญที่สุด "จะไม่พูดว่าอยากกลับไปวันนั้นอีกแล้ว จะยอมรับตัวเองตอนนี้และมีชีวิตอยู่ต่อไป"
ขอบคุณที่บอกอาโซคุงว่า “มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ” ก็ชีวิตมันเป็นสิ่งที่มีค่าจริงๆเนอะ
ขอบคุณที่ทำให้เรารู้สึกอยากสู้ทุกครั้งที่นึกถึงเธอ นึกถึงเพลง only human
ขอบคุณที่ซีรียส์เรื่องนี้ ทำให้ผู้ชายคนนึงมีบทบาททางการแสดงมากขึ้น
และที่สำคัญ ขอบคุณที่ทำให้เราหลงรักความใจดีและ น้ำตาของผู้ชายคนนั้น